(वाचण्यापूर्वी-आज हा एक प्रयोग करून बघतो आहे. सोबतची विनोदी कथा फार जुनी आहे.इंग्रजीत सहज वाचली गेली. आता मराठीत रुपांतरीत केल्यावर दर्जात्मक दृष्टीने कशी वाटते ते नक्की सांगा )
गर्विष्ठ वकिलाची जिरली: हेड नर्सने शिकवला असा धडा, की पाहणारेही हसून लोटपोट झाले!
हॉस्पिटलच्या त्या आलिशान स्पेशल वॉर्डमध्ये एसीचा थंडगार वारा वाहत होता, पण तिथलं वातावरण मात्र वकिलाच्या ओरडण्याने चांगलंच तापलं होतं. पांढऱ्याशुभ्र चादरीवर बसलेला तो नामांकित वकील, हातात महागडं घड्याळ आणि जिभेवर प्रचंड अहंकार घेऊन नर्सला एखाद्या नोकरासारखा हुकूम सोडत होता. "हे पाणी गरम का नाही?", "माझा नाश्ता कुठे आहे?", "तुम्हाला माहीत नाही मी कोण आहे?" अशा प्रश्नांच्या फैरी झाडत त्याने संपूर्ण स्टाफला जेरीस आणलं होतं.
हॉस्पिटलच्या कॉरिडॉरमध्ये त्याचं नाव निघालं की नर्स नाक मुरडायच्या. पण तिथे एक अशी हेड नर्स होती, जिने अनेक 'मोठमोठ्या' लोकांना जमिनीवर आणलं होतं. तिने ठरवलं की आता या साहेबांचा माज उतरवण्याची वेळ आली आहे. ती शांतपणे हातात एक ट्रे घेऊन त्याच्या रूममध्ये शिरली आणि करड्या आवाजात म्हणाली, "मला तुमचं तापमान तपासायचं आहे."
वकिलाने सवयीप्रमाणे पाच मिनिटं कुरकूर केली, तोंड वाकडं केलं आणि शेवटी मोठ्या मुश्कीलीने तोंड उघडलं. पण नर्सने तात्काळ नकार दिला. "सॉरी सर, या रीडिंगसाठी मी ओरल थर्मामीटर वापरू शकत नाही," असं म्हणत तिने त्याला दुसरी पद्धत सांगितली. आता वकिलाचा नाईलाज होता. एका मोठ्या सुस्कारा सोडत तो पालथा झोपला आणि त्याने आपला पश्चाद्भाग उघडा केला.
नर्सने 'थर्मामीटर' आत सरकवलं आणि एक मिश्किल हास्य करत म्हणाली, "सर, मला एक महत्त्वाची फाईल आणायला जायचं आहे. मी येईपर्यंत तुम्ही अगदी 'असेच' थांबा, अजिबात हालचाल करू नका!" जाता जाता तिने वॉर्डचा दरवाजा मुद्दाम पूर्ण उघडा ठेवला. बिचारा वकील! बाहेरून येणारे-जाणारे लोक त्याच्या त्या अवस्थेकडे बघून हसत होते, पण हालचाल करायची सोय नव्हती.
पूर्ण वीस मिनिटं तो त्या लाजिरवाण्या अवस्थेत तिथे पडून होता. इतक्यात डॉक्टर तिथे आले आणि समोरचं दृश्य बघून त्यांना हसू आवरलं नाही. ते जोरात हसायला लागले. लालबुंद झालेला वकील संतापाने ओरडला, "काय झालं डॉक्टर? तुम्ही पहिल्यांदाच असं काही बघताय का?"
डॉक्टर हसत हसतच म्हणाले, "नाही वकील साहेब, असं दृश्य मी रोज बघतो... पण थर्मामीटरच्या जागी कोणा पेशंटच्या मागच्या बाजूला 'झेंडूचं फूल' लावलेलं मी आज पहिल्यांदाच पाहतोय!"
थोडक्यात, हॉस्पिटलमध्ये पेशंट म्हणून आल्यावर तुमचा हुद्दा बाहेर ठेवून आलेलं बरं असतं. आरोग्य आणि उपचार हे विश्वासावर चालतात, अहंकारावर नाही. तुमच्या वागण्याने समोरच्याला त्रास झाला, तर निसर्ग (आणि कधी कधी हेड नर्स) आपला हिशोब नक्कीच चुकता करतो.
तुमच्या शब्दांची धार कोणावर काढण्यापेक्षा, ते शब्द कोणाचे आभार मानण्यासाठी वापरले तर उपचार अधिक लवकर लागू पडतात, नाही का?
