३४ कोटी रुपये! केरळच्या एका सामान्य ड्रायव्हरचा जीव वाचवण्यासाठी जगभरातील ७५ लाख लोकांनी उभी केलेली ही अवाढव्य रक्कम आहे. कोझिकोडचा अब्दुल रहीम तब्बल २० वर्षांनंतर सौदी अरेबियाच्या तुरुंगातून सुटून या ईदला आपल्या घरी पोहोचला आहे.
ही केवळ एका कैद्याची सुटका नाही, तर माणुसकीने रचलेला एक अभूतपूर्व इतिहास आहे. एका अपघाताने ज्याचं आयुष्य अंधारात ढकललं होतं, तो माणूस आज पुन्हा मोकळा श्वास घेत आहे.
एका चुकीची भयानक किंमत-ही गोष्ट सुरू होते २००६ मध्ये. अब्दुल रहीम उदरनिर्वाहासाठी सौदी अरेबियाला गेला होता. तिथे नोकरीला लागून त्याला महिनाही झाला नव्हता. तो आपल्या स्पॉन्सरच्या मुलाचा ड्रायव्हर आणि केअरटेकर म्हणून काम करत होता.
तो मुलगा दिव्यांग होता आणि एका 'लाईफ सपोर्ट' उपकरणावर अवलंबून होता. एके दिवशी कारमध्ये असताना अब्दुल रहीमचा हात चुकून त्या उपकरणाला लागला. दुर्दैवाने ते उपकरण बंद पडलं आणि त्या मुलाचा मृत्यू झाला.
२० वर्षांची प्रदीर्घ प्रतीक्षा-थेट सांगायचं तर, तो एक अपघात होता. पण सौदीच्या कायद्यानुसार रहिमला फाशीची शिक्षा सुनावण्यात आली. २०१२ पासून तो मृत्यूच्या छायेत दिवस मोजत होता. त्याचे वडील त्याच्या अटकेनंतर सहा महिन्यातच वारले.
गेल्या २० वर्षांत त्याने अनेक वेळा दयेचे अर्ज केले. अखेर २०२४ मध्ये पीडित मुलाच्या कुटुंबाने 'ब्लड मनी' (दिया) घेऊन त्याला माफ करण्याची तयारी दर्शवली. पण ही रक्कम छोटी नव्हती—तब्बल १५ दशलक्ष सौदी रियाल (सुमारे ३४.३५ कोटी रुपये).
माणुसकीचा महापूर-एका सामान्य कुटुंबासाठी ३४ कोटी रुपये जमा करणं अशक्य होतं. पण इथेच केरळच्या माणुसकीने चमत्कार घडवला. 'सेव्ह अब्दुल रहीम' ही मोहीम जगभरात राबवण्यात आली. या मोहिमेतून केवळ काही दिवसांत ४७ कोटी रुपयांपेक्षा जास्त निधी जमा झाला. वस्तुस्थिती अशी आहे की, यात केवळ श्रीमंतांनीच नाही, तर मजुरांनीही आपल्या घामाचा पैसा दिला होता. सौदी कोर्टाने जुलै २०२४ मध्ये त्याची फाशी रद्द केली.
२०२६ ची ती ऐतिहासिक ईद-फाशी टळली तरी रहिमला २० वर्षांची जेल पूर्ण करावी लागली. २० मे २०२६ रोजी त्याची ही शिक्षा अधिकृतपणे संपली. त्यानंतर कागदोपत्री प्रक्रिया पूर्ण करून तो २८ मे २०२६ रोजी, म्हणजेच ईदच्या दिवशी कोझिकोड विमानतळावर उतरला.
विमानतळावर त्याचं स्वागत करण्यासाठी हजारो लोकांची गर्दी झाली होती. आपल्या ७७ वर्षांच्या आईला जेव्हा त्याने मिठी मारली, तेव्हा तिथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाचे डोळे पाणावले होते. आई फातिमाने गेल्या २० वर्षांपासून प्रत्येक ईदला आपल्या मुलासाठी प्रार्थना केली होती.
अब्दुल रहीमची ही गोष्ट आपल्याला दोन गोष्टी शिकवते.पहिली म्हणजे, परदेशात काम करताना तिथले नियम आणि सुरक्षेबाबत किती सतर्क राहावं लागतं.
आणि दुसरी म्हणजे, जेव्हा समाज एकत्र येतो, तेव्हा ३४ कोटींचा डोंगरही छोटा वाटू लागतो.
एका चुकीने आयुष्य संपू शकतं,पण सामूहिक प्रयत्नांनी ते पुन्हा सावरताही येतं.
अब्दुल रहीम आता आपल्या कुटुंबासोबत नवीन आयुष्य सुरू करेल,
पण त्याच्या सुटकेसाठी झटलेल्या लाखो हातांची ही गोष्ट कायम लक्षात राहील.
एकजूट काय करू शकते, याचं हे जिवंत उदाहरण आपल्या डोळ्यांसमोर आहे.
